Dile kolay…

Dile kolay, 7 yıl olmuş wordpress’e üye olalı. En son yazımı yazalı da 5 yıl… Hepsini tek tek okudum ve gördüm ki insan her zaman düşündüğünü yaşamıyor, yaşayamıyor. “Mutlu eden sahip olmak değil, ait olmaktır.” demişim mesela. Oysa şimdi farkediyorum ki ben ait olmayı pek de başaramıyorum. Halbu ki ait olmada dinginlik var, huzur var. Bu öyle aklını fikrini, benliğini ezip geçmek değil. Denizdeyken nasıl kendini suya bırakırsın, kasların gevşer, yarın suyun üzerindedir, diğer yarın icinde… İşte o an kendini suya bırakmışsındır. Ne tatlı bir aidiyettir o… İşte bu türden bir aidiyet bahsettiğim. Ben bunu beceremiyorum. Zaten kendimi bırakıp suyun üstünde de duramıyorum ben. Hemen bir panik, bir debdebe… Ben ne zaman dinginleşip gülümseyerek bakacağım hayata??