adımlarımı paldır küldür atıyorum artık. düşersem de derin kuyulara, Alice olduğumu hayal ediyorum, daha az acıyor yaralarım. düşünce yine kalkıyorum, yine paldır küldür devam ediyorum yoluma. ne çıkarsa çıksın karşıma, elime alırsam dağılır, incitirim, incinirim demeden çekip alıyorum. bazen elimde kalıyor ama artık ağlamıyorum. başka çiçekleri ezmeye, başka tozları kaldırmaya koşuyorum. kaldırdığım tozlar yine kendi üzerime konuyor. silkelemiyorum. yağmur yağarsa bir gün akıtıp götürür nasılsa. ama belki de çamurlaşırlar. çamurumu bulaştırırım o zaman da dokunduğum herşeye ve herkese. olsun, çamurlansınlar onlar da. bazen kirlenerek temizlenmeyi öğreniriz–diye umut ediyorum…

Reklamlar